دوران عباسیان از لحاظ سیاسی، اجتماعی و فرهنگی یکی از ادوار حساس و سرنوشتساز تاریخ اسلام محسوب میشود که تأثیرات عمیق و چندجانبهای بر مسیر جریان فرهنگی و دینی مسلمین گذاشت.این دوران به دلیل پیدایش جریانهای فکری متنوع در عرصه تفسیر قرآن و همچنین انتشار فساد و انحراف در دستگاه خلافت عباسی، از مهمترین فصول تاریخ امامت و اندیشه دینی است. فضایی که تلاش برای تفسیر صحیح و نجاتبخش قرآن از تحریف و تفسیر به رأی، کاری بس دشوار و نیازمند روشی دقیق و نظاممند بود.از جمله کسانی که توانست به صورت روشمند در مقابل این هجمه های مختلف به خصوص در علم تفسیر بایستد و میراث تفسیری قرآن را حفظ کند، امام هادی علیه السلام بود. این مسئله زمانی نمود پیدا می کند که ایشان در شرایط خفقان سیاسی خلافت عباسی و تحت نظارت مستقیم حاکمانی نظیر متوکل عباسی مسئول هدایت امت و تبیین قرآن بودند که عمل ایشان را باارزش می کند. اما ایشان با راهکار های ابداعی و روش های نظام مند در تبیین، گسترش و صیانت قرآن از تحریف و تفسیر به رأی نقش بسزایی را ایفا کردند. این پژوهش با روش توصیفی و تحلیلی به این امر پرداخته است. نتیجه حاصله نمایانگر این است که امام هادی علیه السلام برای تفسیر قرآن، از روش تفسیر قرآن به قرآن، تفسیر قرآن با روایت، تفسیر اجتهادی، تبیین معانی قرآن و جری تطبیق پرداخته است