چکیده کار در منظومه فکری اسلام، صرفاً وسیلهای برای تأمین معاش نیست، بلکه از شئون بنیادین حیات انسانی، عامل رشد فردی، سازوکار آبادانی زمین، و زمینهای برای تحقق عدالت اجتماعی به شمار میآید. از این منظر، «نظامسازی در حوزه کار» یعنی طراحی مجموعهای هماهنگ از ارزشها، قواعد، هنجارها، نهادها و سیاستها که بتواند فعالیتهای شغلی و حرفهای را در جهت کرامت انسان، بهرهوری، عدالت، صداقت، امانتداری و مسئولیتپذیری سامان دهد. آموزههای دینی، بهویژه قرآن کریم، نهجالبلاغه، و روایات اسلامی، ظرفیت آن را دارند که برای حوزه کار یک الگوی منسجم و اخلاقمحور ارائه کنند؛ الگویی که در آن کار نهتنها بهعنوان کنش اقتصادی، بلکه بهمثابه عمل عبادی، اخلاقی و تمدنی فهم میشود. این مقاله با رویکرد توصیفی-تحلیلی، ابتدا مبانی مفهومی و معرفتی کار در آموزههای دینی را بررسی میکند، سپس اصول حاکم بر نظام کار دینی را تبیین کرده و در ادامه، الزامات مدیریتی، اخلاقی و حقوقی آن را توضیح میدهد. نتیجه آنکه نظامسازی دینی در حوزه کار میتواند به کاهش فساد، تبعیض، بینظمی و استثمار کمک کرده و زمینهساز رشد پایدار و عدالتمحور در جامعه گردد.