حیا به عنوان یکی از مولفههای مهم تربیت دینی نقش موثری در به صحنه آوردن کنشهای اجتماعی دین مدار و ایجاد جامعهی دینی دارد. روایات تربیتی و اخلاقی اسلام بحث گستردهی در باب حیا و ایجاد روحیهی خودکنترلی به منظور رسیدن به سلوک فردی و سبک زندگی دینی داشته است. این پژوهش که به روش توصیفی- تحلیلی و با استناد به منابع کتابخانهی انجام شده به بررسی کارکردهای حیا در دوران معاصر و با توجه به غلبهی فرهنگ مادی میپردازد. یافتهها نشان میدهد که روحیهی خودکنترلی حیا همراه با سجایای متصل آن مانند عزت نفس، حفظ کرامت، شرم از ارتکاب گناه، اهتمام به تقوا و دیگر موارد اثرات مستقیم بر دینمدار کردن کنشهای اجتماعی انسان، رعایت حقوق دیگران، حفظ هویت دینی جامعه، احیای اخلاق و در نهایت با نگهداشتن جامعه بر مدار دین، حرکت به سوی تمدن اسلامی خواهد داشت.