عقیده مشهور امامیه آن است که نام حضرت مهدی (عج) «محمد» و نام پدر ایشان «حسن» است. با این حال، در برخی منابع روایی شیعه و سنی، احادیثی یافت می‌شود که افزون بر هم‌نامی آن حضرت با پیامبر اکرم (ص)، بر اشتراک در نام پدر (عبدالله) نیز دلالت دارند. این پژوهش با روش توصیفی‑تحلیلی و با بهره‌گیری از بررسی‌های سندی و دلالی، به تحلیل این دسته از روایات پرداخته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که روایات دال بر اشتراک نام پدر، از جهت سندی ضعیف و فاقد حجیت هستند؛ راویان کلیدی آن‌ها تضعیف شده و محدثان معتبر، این حدیث را تنها با عبارت «نام او نام من است» روایت کرده‌اند و زیاده «اسم ابیه اسم ابی» در روایات منقولشان دیده نمی‌شود. از نظر دلالی نیز این زیاده قابل تأویل به وجوهی چون اطلاق «اسم» بر کنیه یا صفت، کاربرد «اب» به معنای جد، تصحیف «ابنی» به «ابیه» یا تطابق در کنیه‌هاست. افزون بر این، قرائن دیگری بر مجعول بودن این دسته از روایات وجود دارد که با انگیزه‌هایی همچون تضعیف عقیده شیعه یا تحکیم جایگاه گروهی دیگر صورت پذیرفته است. در نتیجه، روایات مذکور نمی‌توانند بر خلاف عقیده قطعی امامیه در نام پدر حضرت مهدی (عج) حجیتی داشته باشند.