|
تعارض ایمان به خدا و ایمان به مؤمنان در آیه 61 توبه، رهیافتها و نظریه معیار
|
| علی جلائیان اکبرنیا*1، محمد علی علیپور2 |
1- هیات علمی گروه علوم قرآنی و حدیث دانشگاه رضوی دانش آموخته سطح 4 حوزه علمیه خراسان
2- سطح4 حوزه خراسان، |
|
|
چکیده: (252 مشاهده) |
ایمان به خدا با ایمان به مردم در آیهی «یُؤمِنُ بِاللهِ وَ یُؤمِنُ لِلمُؤمِنین» مشعر به تعارض است. این آیه گزارشی از حال پیامبر اعظمn است، ولی دقیق مشخص نیست که مراد از ایمان به مردم چیست و چه نسبتی با ایمان به خدا دارد. آیات و روایات انحصارِ ایمان به خدا را سفارش میکنند لذا معنای ایمان به مردم در این آیه قابل تأمل است. گرچه تفاسیر به تبیین آیه پرداختهاند ولی به تبیین تعارض ایمان به خدا و ایمان به مردم نپرداختهاند. این پژوهش تلاش دارد این تعارض را به روش تحلیلی-توصیفی و با استفاده از روایات و تفاسیر به شیوه کتابخانهای بررسی کند. دستاورد مقاله این است که «یُؤمِنُ بِاللهِ» یعنی ایمان قلبی به خدای متعال و «یُؤمِنُ لِلمُؤمِنین» دلالت بر خضوع پیامبرn به مؤمنان دارد. این پژوهش نشان میدهد که در مدیریت جوامع اسلامی، میتوان ضمن حفظ اولویت باورهای دینی، با احترام به مردم از مشارکت آنان در تحقق اهداف متعالی بهرهبرد و بر همین اساس به نصرت الهی دستیافت. در نتیجه، مطالعه این تعارض میتواند به توسعه نظریههای جدید در جامعهشناسی دینی و مدیریت اسلامی کمک کند.
|
|
| واژههای کلیدی: ایمان، خدا، مؤمنان، اعتماد به مردم، سرمایه اجتماعی |
|
|
متن کامل [PDF 320 kb]
(215 دریافت)
|
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي
دریافت: 1404/5/1 | پذیرش: 1404/12/10 | انتشار: 1404/12/10
|
|
|
|
|
|
